Σατζίν Κομαμούρα

Ο Sajin Komamura είναι ο πρώην αρχηγός της Έβδομης και Ένατης Μεραρχίας.

Μετά τη μεταμόρφωσή του σε λύκο, κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πλέον να εκπληρώσει τα καθήκοντα που αναμενόταν από τον α Shinigami και τελικά εγκατέλειψε το Society of Souls με την πρόθεση να επιστρέψει στη γη που κάποτε είχε εγκαταλείψει η φυλή του. το βασίλειο των θηρίων, Yuanren.

Ζητώντας μια τελευταία χάρη από το σώμα Kidō, πέρασε από τις Χειμαρρώδεις Χώρες μέσα από ένα περίτεχνο τελετουργικό.

Μόλις εκεί, ο Sajin πήγε σε ένα προσκύνημα για να συναντήσει τους ευγενείς του Ōkami για να ανακτήσει την προηγούμενη ταυτότητά του, μια επιθυμία που του εκπλήρωσαν με τον όρο να παραμείνει στις χειμαρρώδεις χώρες και να τους υπηρετήσει για εννέα ολόκληρα χρόνια. Στη συνέχεια θα συμμετείχε στις μάχες που δίνουν ο ένας εναντίον του άλλου και θα υπερασπιζόταν τα εδάφη τους από την εισβολή. Ήταν δύσκολες στιγμές για τον Κομαμούρα, αλλά στη μνήμη του ανθρώπου που του έδωσε την ευκαιρία να γίνει α Shinigami, ορκίστηκε να επιστρέψει μια μέρα στο Soul Society και να συνεχίσει το ρόλο του ως καπετάνιος.

Οι συνεχείς μάχες σκλήρυναν τον πρώην καπετάνιο, αν και η καρδιά του παρέμεινε ίδια. Οι δυνάμεις του έχουν αυξηθεί εκθετικά κάτω από αυτές τις συνθήκες και όταν επιστρέψει, θα κάνει πολύ μεγαλύτερα κύματα από όσα έχει ήδη κάνει. Μόλις εννέα χρόνια μετά τον Πόλεμο του Αίματος, ο Sajin επέστρεψε στην Soul Society για να αναλάβει ξανά τα καθήκοντά του ως νέος Λοχαγός της 9ης Μεραρχίας του Gotei 13, όπου ο παλιός του φίλος Shūhei Hisagi υπηρέτησε ως Υπολοχαγός του για ένα διάστημα, ενώ ο Sajin τον καθοδήγησε ιδιωτικά για τα μελλοντικά του καθήκοντα. Μόλις νόμιζε ότι ήταν έτοιμος, του παρέδωσε την Καπιτοκρατία και έγινε Λοχαγός της 8ης Μεραρχίας, με τον Asuka Shimizu ως νέο Υπολοχαγό του.

Προσωπικότητα

Ο Sajin Komamura είναι, από πολλές απόψεις, ένας άνθρωπος που χαρακτηρίζεται από τις δικές του ανασφάλειες και μια αίσθηση έλλειψης αυτοεκτίμησης που τον βασάνιζε σε όλη του τη ζωή. Κρεμιέται σε όλες του τις πράξεις και τις αποφάσεις σαν μαύρο σύννεφο, καταπίνει τα κατορθώματά του και πάντα αμφισβητεί τον εαυτό του. Βαθιά ντροπιασμένος για την εμφάνισή του, κάποτε κατέφυγε στο κράνος για να κρύψει ποιος ήταν και πέρασε τις περισσότερες μέρες του Shinigami και ο ρόλος του ως καπετάνιος επίσης. Μόνο κρύβοντας τα χαρακτηριστικά του και κρατώντας την πραγματική του ταυτότητα μακριά από αυτό που πίστευε ότι ήταν τα μάτια του έξω κόσμου, μπόρεσε να εκπληρώσει το καθήκον του.

Ωστόσο, μέσα σε αυτή τη συνεχή αντιξοότητα προς τον εαυτό του, προέκυψε μια άλλη ιδιότητα. Πράγματι, καθώς εξοικειώθηκε με την ιδέα του ψυχολογικού πόνου και της αβεβαιότητας και ήξερε πώς ήταν να είσαι ξένος, η καρδιά του Κομαμούρα έγινε χρυσός. Η συμπόνια είναι μια μεγάλη αρετή και δεν φαίνεται συχνά Shinigami, αλλά για τον Sajin, έγινε μια γέφυρα για να κατανοήσει τους άλλους, να συνδεθεί μαζί τους και έτσι, μέσω της υψηλής γνώμης τους για εκείνον, να αυξήσει σταδιακά το μέτρο της προσωπικής του αξίας.

Ως ανώτερος, ήταν κατανοητός και δίκαιος, συγχωρούσε τα λάθη και πάντα επιδίωκε να βγάλει το καλύτερο σε αυτά της Έβδομης Κατηγορίας. Σπάνια τιμωρούσε άλλους για τα λάθη τους, αλλά αντίθετα προσπαθούσε να τους βοηθήσει να βελτιωθούν και γι' αυτή τη στάση ήταν από τους πιο αγαπημένους των νεαρών καπεταναίων Shinigami. Που ένιωθαν αβέβαιοι για τις ικανότητές τους και χρειάζονταν έναν ηγέτη που θα τους έκανε να νιώθουν ότι τους εκτιμούν παρά τη μικρή τους εμπειρία, και πολλοί που εντάχθηκαν στην ομάδα του έφυγαν μόνο σε εξαιρετικές περιστάσεις. Ήταν τέτοιο το αίσθημα ζεστασιάς και συναδελφικότητας που τους ενέπνευσαν ο Κομαμούρα και οι αξιωματικοί του.

Μετά τον χρόνο του στο Yuanren, η ντροπή της εμφάνισής του εξαφανίστηκε σε μεγάλο βαθμό από το να περιτριγυρίζεται από άλλους που του έμοιαζαν. Παρόλα αυτά, η χαμηλή του αυτοεκτίμηση εξακολουθεί να τροφοδοτείται από τις αναμνήσεις της αποτυχίας του να σώσει τον πιο στενό του φίλο. Στην καρδιά του, ο Κομαμούρα είναι ακόμα ένα κοκαλιάρικο σκουλήκι.

Τελικά, η αγάπη του για την Soul Society και η αίσθηση πίστης που νιώθει προς τον Captain Yamamoto εξακολουθούν να είναι πολύ παρόντες στο είναι του. Τον εμπνέει να αγωνιστεί για τον σκοπό του και να πάρει τον μανδύα του καπετάνιου αν χρειαστεί, προκειμένου να προστατεύσει την κληρονομιά του ανθρώπου που του έδωσε την ευκαιρία να δραπετεύσει από την αυτοεπιβεβλημένη φυλακή του. Έτσι παλεύει και ετοιμάζεται να αντιμετωπίσει τη νέα απειλή παρόλο που πιστεύει βαθιά μέσα του ότι είναι βαθιά ανάξιος για τα επιτεύγματά του.