Shunsui Kyoraku

Shunsui Sōzōsa Kyōraku no Jirō is de kapitein van de Eerste Divisie en de kapitein-commandant van de gehele Gotei 13, dienen als een waardige opvolger van de grote Genryūsai Shigekuni Yamamoto.

Hij was ooit de kapitein van de 8e Divisie en had deze positie geërfd van Seireitou Kawahiru na diens afvalligheid meer dan duizend jaar geleden.

Presentatie

Kyōraku is een geweldige Shinigami met een blanke huid, hoge jukbeenderen, grijze ogen en lang golvend bruin haar. Haar haar is vastgebonden in een lange paardenstaart en heeft een lange pony die de linkerkant van haar gezicht omlijst. Hij heeft ook een merkbare hoeveelheid haar op zijn borst, voeten en armen. Hij draagt ​​een strohoed (een zogenaamde sakkat) en een roze gebloemde dameskimono, die hij over zijn schouders en over het uniform van zijn kapitein draagt. Hoewel haar haori- en obi-riem goedkoop zijn, zijn haar haarspelden erg duur. Hij draagt ​​geen tabi bij zijn sandalen. Hij heeft een dunne baard rond zijn mond en op zijn wangen. Meer dan honderd jaar vóór het overlopen vanAizen, Shunsui had alleen baard op de bovenkant van zijn mond.

Na de strijd met het Wandenreich en de Duizendjarige Oorlog, Shunsui draagt een ooglapje over zijn rechteroog dat tijdens het conflict beschadigd is geraakt. De bovenste helft van zijn rechteroor is onder een kleine hoek afgesneden. Wanneer hij wordt gepromoveerd tot fregatkapitein, blijft zijn uiterlijk ongewijzigd, behalve het symbool op zijn haori, namelijk de kanji "eerste" in plaats van "achtste".

Kind, Shunsui heeft korter, vuiler haar. Hij droeg een kimino met bloemenmotief.

Persoonlijkheid

'Het is niet goed om dit karakteristieke ding te blijven forceren, Espada-san. En als je het over karakteristiek wilt hebben: het niet hebben van karakteristiek gedrag is kenmerkend voor mij.'

-Kyōraku spreekt met Coyote Starrk.

Frigatkapitein Kyōraku is een raadselachtig individu, grenzend aan de uitersten van zijn persoonlijkheid. Ironisch genoeg is het meest bepalende kenmerk dat hij werkelijk onkarakteristiek is. Hij presenteert zichzelf als een man die vrede boven alles waardeert. Flamboyant en ontspannen, de bescheiden Shunsui draagt zichzelf de hele dag door als een zorgeloos wezen in de wereld. De kapitein loopt rond in de Seireitei en nodigt zijn collega-officieren uit om hun favoriete drankje, sake, te drinken en te genieten van snoepjes zoals gestoomde broodjes en andere delicatessen. Het weglaten van je huiswerk en ervoor kiezen om een ​​dutje te doen, valt niet buiten de mogelijkheden. Hij aarzelt niet om zijn eigen personeel in te zetten om alles te verwerven wat er die dag in hem opkomt. Het is bijna onmogelijk om deze man te zien zonder een glimlach op zijn ongeschoren gezicht. Shunsui beschouwt zichzelf ook als een damesman.

In het bijzonder tonen zijn herhaalde interacties met Nanao Ise, die hij bekend stond als "mijn Nanao-chan", en Lisa Yadōmaru, die beiden in het verleden als zijn ondergeschikten hadden gediend, zijn genegenheid voor het andere geslacht. Het is eigenlijk niet ongewoon om de man rond de rosse buurten van Rukongai te zien rondhangen en zich bezig te houden met allerlei handelingen die een teamleider of zelfs een teamleider niet betamen. Shinigami in het algemeen. En wat de opgewekte houding van deze man met elkaar verbindt, is zijn blinde vertrouwdheid met iedereen die zijn pad kruist, of het nu bondgenoten of vijanden zijn; wat duidelijk blijkt uit zijn spraakpatroon, zoals blijkt uit het feit dat hij Coyote Starrk zelfs aanspreekt als "Espada-san" en Sōsuke Aizen zeggen "Aizen-taichō". Hij toont groot respect voor iedereen die hem voorging en sprak zijn collega's en officieren met gepaste eer toe. Je zou kunnen zeggen dat het nogal een mysterie is waarom deze vreedzame viezerik werd gekozen als de opvolger van de angstaanjagende zwaarddemon als kapitein-commandant van de Gotei. Maar Kyōraku heeft een diepte die degenen die zich in zijn geweten durven te verdiepen enorm zou verontrusten.

Ongeacht wat anderen van hem denken, de vreedzame dronkaard is slechts een dekmantel - nee, een leugen die hij zichzelf voortdurend probeert te voeden. Kyōraku is een pragmaticus in hart en nieren. Wat echter echt beangstigend is, is waar zijn pragmatisme precies op gericht is. En dit is waar we overeenkomsten beginnen te vinden tussen hem en wijlen Yamamoto. Hij vindt dat zijn plicht om de Seireitei te verdedigen bovenal zijn prioriteit is. Al zijn acties wijken af van dit doel.

In zijn jeugd heeft Kyōraku misschien ambities gehad die overeenkwamen met zijn persoonlijke ambities: de liefde van een mooie vrouw, het grootbrengen van een gezin in een vredige wereld en het kunnen genieten van zijn belang in het gezelschap van Jūshirō Ukitake, zijn beste vriend die hij beschouwde als die van een broer. Maar zijn wereldbeeld werd wanhopig getekend toen hij getuige was van de wreedheden van de oorlog.

Bij het zien van dierbaren die omkomen als door de weg gedode dieren en bij het zien van de gruwelijke daden van degenen die uit egoïstische redenen en verlangens oorlog voeren, was de pijn gewoon te groot voor de twee vrienden om te dragen. Hij en Ukitake dachten op verschillende manieren over de oorlog. Terwijl Ukitake lichamelijk ziek was, waardoor hij met deze uiterlijke littekens kon omgaan, internaliseerde Kyōraku zijn pijn en het resultaat was een veranderd man. Natuurlijk kan hij proberen deze veranderingen te verbergen met de schijn van vreedzaam kwaad en af en toe drinken, maar uiteindelijk was Kyōraku niet langer dezelfde persoon.

Nadat hij zich ooit tegen het kwaad van de oorlog had verzet, begon hij de redenering erachter te begrijpen. Als twee partijen oorlog voeren, hebben ze allebei ongelijk. Er is geen ‘goede’ kant. En dus, toen Kyōraku deze gedachtegang in zich begon op te nemen, kwam hij tot de conclusie dat wreedheden gewoon de manier zijn waarop de wereld werkt. Wanneer een doel moet worden bereikt, moet het worden bereikt, ongeacht het kwaad waarmee men zijn handen moet besmeuren om het te bereiken. In sommige gevallen kan hij worden gezien als een nog donkerder individu dan zijn voorganger, Yamamoto, zichzelf. Terwijl de oprichter van Gotei altijd openhartig was over het kwaad dat hij had begaan, deed Kyōraku wat hij altijd deed: hij internaliseerde het kwaad dat hij bereid was te begaan. Hij glimlachte terwijl hij zijn messen vasthield, en of je nu een kind of een vrouw bent, hij zal je vermoorden zonder dat het zijn geest zwaar belast. Hij blijft daar niet langer hangen als jonge mensen; nee, hij is zo volwassen geworden dat hij de eisen van zijn beroep als een god van de dood onderkent en het idee van spijt terzijde heeft geschoven. Er is geen weg meer terug.

Deze gemoedstoestand is ook terug te vinden in zijn gevechtsmethode. Zijn pragmatisme manifesteert zich elke keer dat hij probeert uit een gevecht te komen. In tegenstelling tot zijn mentor War Spirit erkent Kyōraku dat niet alle woordenwisselingen geweld vereisen. In dat opzicht is hij misschien een nog grotere leider dan zijn voorganger. Hij adviseerde de ryōka-jongen, Yasutora Sado, om zijn vuisten neer te leggen en gewoon met hem mee te doen aan een sake-ronde. Een ingenieus gebaar dat velen misschien missen. Door onnodig geweld te vermijden en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de aandacht van de mens werd vastgehouden, zorgde hij ervoor dat de mens onder zijn controle zou worden gehouden zonder dat laatstgenoemde het besefte. Zelfs toen de jongen weigerde de geweldloze aanpak te volgen, weigerde Kyōraku natuurlijk een einde aan zijn leven te maken.

Velen schrijven dit toe aan een vooropgezet gevoel van medelijden dat Kyōraku misschien nog steeds heeft. Ze hebben echter ongelijk. Het was een indringer. Een indringer die samen met andere criminelen was gearriveerd en dus nog informatie moest verzamelen. Bovendien kon Kyōraku, gezien de roekeloze acties van deze man, het zich niet veroorloven de Seireitei nog meer schade te laten lijden die ze al hadden geleden. Kyōraku geeft een verkeerde voorstelling van zaken en verbergt vaak de ware boosaardigheid van zijn bedoelingen. Een dergelijke waarheid zou zich alleen manifesteren in kleine scheurtjes, zoals licht dat met kleine hoeveelheden tegelijk een donkere kamer binnenstroomt.

Tegen de machtige Coyote Starrk gaf Kyōraku, ondanks dat hij de mogelijkheid had om een ​​geweldloze aanpak te volgen in de omgang met de Espada, niet toe aan het aanbod en verklaarde dat hij het zich deze keer simpelweg niet kon veroorloven. Deze vandaal maakte deel uit van een rebellenleger tegen Soul Society en als zodanig moest hij worden ontslagen. Periode. De situatie was veel te ernstig om een ​​gemakkelijk bedrijf de leiding te laten nemen. Bovendien was het, gezien de sterkte van de Primera Espada, duidelijk dat het niet eenvoudig was om deze man een opening te forceren. En in een poging Starrk ertoe te bewegen een opening te onthullen, stelde hij zelfs impliciet voor om Lilynette Gingerbuck persoonlijk neer te halen – in feite stelde hij voor een onschuldig, onschadelijk kind te vermoorden – al was het maar omdat hij ervan overtuigd was dat ‘zelfs hij [Stark] niet kalm kon blijven als ze in de problemen kwam’.

Aan de andere kant, als het lastig wordt, zal hij ervoor kiezen om de kinderen niet op het slagveld te laten. Naast zijn pragmatisme komt zelfs zijn emotionele toestand voort uit gemakzucht. Hij heeft een punt bereikt waarop hij zelfs grapjes kan maken en een gesprek kan voeren met tegenstanders die net zo gevaarlijk zijn als Sōsuke Aizen en Robert Accutrone. Hoewel hij zich bewust is van zijn superioriteit in kracht, zal hij zijn vaardigheden bagatelliseren tegenover zijn tegenstanders om hen een vals gevoel van veiligheid te geven en ervoor te zorgen dat ze Kyōraku's ware vaardigheid onderschatten; wat werd aangetoond toen hij suggereerde dat Tōshirō Hitsugaya zou het uiteindelijk over honderd jaar overtreffen.

Zijn woorden waren misschien oprecht, maar toch waren hun bedoelingen simpelweg om zijn tegenstander te misleiden in plaats van nederigheid te tonen. Uiteindelijk werd de waarheid van zijn aard onthuld toen hij Love Aikawa en Rōjūrō Ōtoribashi toestond om met Starrk af te rekenen, ondanks het feit dat ze ernstig in het nadeel waren en daarbij bijna hun leven verloren, allemaal in afwachting van een opening waar Kyōraku een verwoestende wond zou kunnen toebrengen. Love merkt later op dat zijn neiging om de voorwaarden van de opdracht te negeren nog steeds niet is veranderd, waarop Kyōraku eenvoudigweg antwoordt dat kapiteins die luxe niet hebben; In een oorlog zitten beide partijen fout, en Kyōraku is absoluut geen onbekende in dit ideaal.

Kyōraku schreef ook een roman met de titel "Rose-Colored Path", die werd gepubliceerd in Seireitei Communication, maar zeer impopulair was. Kyōraku ontvangt geen enkele fanbrief of verjaardagscadeau van zijn lezers, maar dat vindt hij ook niet erg. Net als veel andere kapiteins heeft de vrouwenvereniging van Shinigami publiceerde een verzameling foto's op Kyōraku. Zijn collectie heette "Armen gebruiken als mijn kussen." Het was snel uitverkocht, deels omdat het in minder exemplaren werd uitgebracht dan vergelijkbare collecties van andere kapiteins. Het werd echter niet herdrukt, maar Kyōraku is zich daar niet van bewust.